شمشير كشيد و خواست رسول خدا ( ص ) را بزند خداوند او را منع كرد حكايتش را محدثان ، مفسّران و اهل تاريخ نقل كرده‌اند ، ابن هشام در جزء 3 سيره خود در غزوه ذات الرقاع آن را آورده است . خدا لفظ جمع را در آيه بر مفرد اطلاق فرموده به جهت تعظيم نعمتش بر مسلمانان در سلامت و زنده ماندن پيامبرشان صلَّى اللَّه عليه و آله از شرّ دشمن . و در آيه مباهله لفظ ابناء و نساء و انفس با آنكه حقيقت در عموماند بر حسنين و فاطمه و على عليهم السّلام اطلاق گرديده چنان كه همه گفته‌اند و اين اطلاق براى تعظيم آنهاست . شرف الدين رحمه اللَّه پس از نقل آيات ، قول طبرسى و زمخشرى را كه در بالا نقل كرديم نقل فرموده و در پايان وجه ديگرى گفته كه خلاصه اش اين است : اگر آيه بلفظ مفرد ميآمد ديگر مجالى نمىماند كه دشمنان على و بنى هاشم و منافقان و اهل حسد فكر مردم را آشفته كنند و بدين جهت خطرى بر اسلام متوجّه ميشد يعنى يا آيه را از قرآن مجيد حذف ميكردند و يا رسول خدا را در اين باره متّهم مىنمودند كه نعوذ باللَّه با خواهش نفس خود سخن گفته و آن لطمه‌اى بر اصل دين ميشد ( از نگارنده ) . ولى آيه بلفظ جمع آمده با آنكه مفرد مراد بود سپس نصوص پى در پى آمدند و ولايت آنحضرت آفتابى گرديد . مولى : سرپرست . مالك عبد . صديق . غلام . * ( فَاعْلَمُوا أَنَّ الله مَوْلاكُمْ نِعْمَ الْمَوْلى وَنِعْمَ النَّصِيرُ ) * انفال : 40 . بدانيد خدا تدبير كننده امور شماست بهتر مدير و بهتر يار است . * ( أَحَدُهُما أَبْكَمُ لا يَقْدِرُ عَلى شَيْءٍ وَهُوَ كَلٌّ عَلى مَوْلاه ) * نحل : 76 . يكى از آن دو لال مادر زاد است ، به چيزى قادر نيست و بر آقاى خود بار و سنگينى است . * ( يَوْمَ لا يُغْنِي مَوْلًى عَنْ مَوْلًى شَيْئاً ) * دخان : 41 . روزيكه دوستى از دوستى چيزى را كفايت نميكند .